Item toegevoegd aan winkelwagentje!!

Naar winkelwagentje

Korte Agenda


zaterdag 25 februari - Apeldoorn

Stichting Muziek voor elkaar

t.b.v. Stichting Ambulancewens


zondag 26 maart - Nijkerk

Ouderendienst


donderdag 30 maart - Bunschoten

Passie- en Paasconcert


Volledige agenda



Kort nieuws







Zilveren koorspeld


Tijdens de koorrepetitie op 7 oktober 2021 werd Jan Franken door voorzitter Henk Riggelink gehuldigd met een zilveren koorspeld voor 25 jaar lidmaatschap. Ook mocht Jan Franken een mooie bos bloemen in ontvangst nemen.
 
Jan is sinds 8 februari 1996 lid van ons koor. Door de corona-omstandigheden was het niet eerder mogelijk de speld aan Jan uit te reiken.

Stil maar, wacht maar… (6 april 2020)

Twee dingen waar ik ontzettend slecht in ben. Stil zijn en wachten.
Van de week stuurde een sopraan van VOICE een filmpje naar de groepsapp waarop een beiaardier dit bekende liedje speelde. Je zag mensen stilstaan en even wachten. Luisterend naar dat bekende liedje van Hanna en Wim.

Denken…dat is iets waar ik nu tijd voor heb en veel doe. Over die crisis. Eerst was het een ver-van-m’n-bed show. Toen kwam het ineens dichtbij en moest ik beslissingen nemen. Ga ik door of stop ik met bepaalde dingen. Dat gaf onrust. Toen kwam Mark Rutte met de mededeling. Het besluit werd voor me genomen. Ik moest stoppen. In het belang van ons allen. Dat gaf een bepaalde berusting. Weer kwam Mark. Een verlenging volgde. Tot juni geen concerten of andere optredens en geen reizen. Ik werd weer onrustig.

Want weet je waar ik goed in ben? Plannen maken. Overzicht hebben. Maar die 2 dingen staan op non-actief. Ik leef in het ongewisse. De ene dag zie ik wat ik heb. De andere dag wat ik mis. Ik vraag me af hoe het zal zijn als ik weer ‘mag’. Als ik jou gewoon een hand kan geven. Of een arm om je heen kan slaan. Uit vriendschap. Hoe de mensen dan zullen reageren. Komen ze de ‘bevrijding’ massaal vieren bij de concerten en de koren? Of zijn ze voorzichtig? Misschien zelfs blijvend bang voor die onzichtbare vijand. Ik houd me vast aan het berichtje van m’n dochter: ‘Het komt goed, want we hebben elkaar…’ Ik ben blij met het feit dat ik mensen kan laten genieten van de Facebook-concertjes, de nieuwe CD van m’n Urker Mans Formatie, of m’n nieuwe bladmuziek. Voor m’n favoriete hobby, racefietsen, heb ik nu veel tijd. Dat is heerlijk. Voor de conditie en het hoofd. Meer dan ooit krijg ik harten onder de riem van mensen die hun gevoelens delen. Maar van binnen zit een pijnlijke plek. Ik mis het samen muziek maken.

Ik woon op een paar honderd meter afstand van de A12. Als ik buiten ben hoor ik het verkeer gaan. Onbewust. In de verte. Vanmorgen deed ik de deur open van mijn muziekkamer en keek naar een stralende Maandag. Ik zag het. De lente kleurt. Ik hoorde het. De natuur zingt. De vogels voeren de boventoon. Ze overstemmen het verkeer op de A12. Ik word stil en luister. Ik wacht. Waarop? Misschien wel op een antwoord op al mijn vragen. Het antwoord geeft deze stralende maandag.

. . .Alles wordt nieuw. . .

Martin Mans